strona: 1, 2

Niekiedy na miejscu przestępstwa nie znajdujemy żadnych widocznych gołym okiem śladów. Sprawcy bardzo dokładnie "po sobie posprzątali" niszcząc przy tym dowody rzeczowe. Lub też dowodów takich nigdy nie było. Jeszcze jakiś czas temu, sprawca w takim przypadku mógł spać spokojnie. Jednak jak to zwykle bywa wraz z rozwojem nauki pojawiły się nowe metody badawcze (które oczywiście kryminalistyka szybko zaadoptowała na własne potrzeby) pozwalające na badanie tzw. mikrośladów. Wspominane było o tym już troszkę w dziale 
"mechanoskopia" a teraz pozwolę sobie rozwinąć temat. 

Cóż to takiego ten mikroślad? Najprościej mówiąc, jest to ślad, którego nie można dostrzec gołym okiem. Jest więc również niewidoczny dla sprawcy, który nie może z tego względu go "posprzątać". Na dodatek większość mikrośladów ma też tą niemiłą (a często spotykaną u notorycznych nudziarzy, bufonów i teściowych:) cechę, że przyczepiają się samowolnie bez żadnej zachęty, uniknąć ich nie sposób, a pozbyć wielka sztuka;) No i są naprawdę maleńkie - obecnie do przeprowadzenia analizy wystarczy kilka pikogramów (10-12g) masy substancji. Żeby uświadomić sobie ile to jest przytaczam porównanie za J. Markiewiczem - jeden pikogram do jednego grama ma się tak jak jeden milimetr do jednego miliona kilometrów. 

Stąd też konieczność bardzo dokładnego pobierania takich próbek do 
analizy. Materiały do badań dzielone są na tzw. materiały dowodowe - czyli nasz znaleziony mikroślad i materiały porównawcze - mają podobne właściwości fizykochemiczne do materiałów dowodowych. Czasem konieczne jest także pobranie tzw. "ślepej próby" - czyli np. próbki podłoża na którym znaleziono mikroślad, aby określić które cechy są cechami właściwymi śladu, a które "doemigrowały" z otoczenia. 

Jak już wspominano mikrośladów nie zostawić nie sposób. Znajdują się one wszędzie tam, gdzie nastąpił kontakt między dwoma przedmiotami. 
Najczęściej badane mikroślady:


lakiery i oleje

W dobie rozwiniętej motoryzacji, gdy wypadki drogowe pochłaniają rocznie więcej ofiar niż wojny i kataklizmy razem wzięte, palącym problemem stała się możliwość identyfikacji pojazdu na podstawie śladów pozostawionych na miejscu wypadku. Pomocne może być tutaj 
zidentyfikowanie lakieru. Kiedy biegły dostanie odłamek lakieru (np. pochodzący z odzieży ofiary) bada między innymi:

  • uwarstwienie - powłoki lakierowe zbudowane są najczęściej z kilku nałożonych na siebie  warstw (dla samochodu średnio 4-5, dla narzędzi i stolarki - 1-2). Różnią się one barwą,  grubością i składem chemicznym;
  • skład chemiczny - każdy lakier zbudowany jest przede wszystkim z żywicy syntetycznej  (około 80%) tworzącej tzw. spoiwo. Jednak barwniki, pigmenty i dodatkowe środki zawarte  w lakierze mogą być brane pod uwagę przy analizie;
  • barwę - barwę określa się porównując kolor próbki z wzorcem dostarczonym przez producenta. Porównanie odbywa się przy pomocy pomiarów spektometrycznych (przy wykorzystaniu spektometru masowego). Pozwala to na obiektywne ustalenie barwy (i przy okazji uniknięcia kłótni czy jest to niebieski, ciemnozielony czy też turkusowy;).

Po przeprowadzeniu badań można potwierdzić typ lakieru i typ powłoki, oraz określić stopień podobieństwa z materiałem porównawczym (pobranym np. z samochodu podejrzanego).
Do identyfikacji pojazdu przydaje się również badanie plam oleju. Bada się ich budowę chemiczną - typ oleju bazowego, dodatków uszlachetniających oraz produktów jakie powstają w wyniku eksploatacji i utleniania oleju (oraz zanieczyszczenia takie jak : piasek, woda, cząstki metali itp.)

szkło

Szkło w zależności od przeznaczenia różni się między sobą składem chemicznym. Inne właściwości będzie posiadać szkło przeznaczone na butelki - inne szyba samochodowa. 
Szkło o podobnych zastosowaniach różni się za to zawartością pewnych tlenków metali. Tlenki te dodawane są w procesie produkcji, bądź też są wynikiem zanieczyszczenia surowca do produkcji.

Podstawowymi cechami w badaniu szkła są: jego skład chemiczny oraz współczynnik załamania światła. Oznacza się zatem pierwiastki 
obecne w okruchach szkła (wykorzystując m. innymi mikroanalizę rentgenowską oraz spektometrię masową) oraz współczynnik załamania światła dla danej próbki (tutaj "machina" składa się m. innymi z mikroskopu optycznego, podgrzewanego stolika do niego, 
całej masy filtrów oraz kamery i komputera.)
Potem przeprowadza się klasyfikację i dyskryminację szkła. Klasyfikacja to określenie przynależności do pewnej grupy szkła (np. opakowaniowego), dyskryminacja doda informację, iż jest to szkło do produkcji butelek od piwa. 

 

strona: 1, 2
Skomentuj artykuł na forum

:: Jak odczytać fałszywe dokumenty i numery VIN
:: DISCOVERY - Zbrodnie, które wstrząsnęły światem
:: Człowiek z Maree
:: Tajemnica Gatton
:: Tutoriale kryminalistyczne

:: NOWE! Puzzle

:: Przygody detektywa Maxa

:: Quiz
:: VIII Edycja Konkursu Wiedzy Kryminalistycznej im. prof. Brunona Hołysta
:: Test wiedzy o historii medycyny
:: Test wiedzy o kryminalistyce i medycynie sądowej
:: Układanka
:: Zagadki kryminalne

"Kac nieleczony mija po jednym dniu,leczony - po dziesięciu."


GALIEL@WEBGROUP 2005