strona: 1, 2

Za pierwszego badacza pisma ręcznego uważa się powszechnie włoskiego lekarza Camilo Baldi'ego, który w 1644 roku wydał w Bolonii dzieło traktujące o badaniu pisma: " Trattado come de una lettera missive si onoscano la natura e qualita dello scriviente". Jednak już w 1575 roku Hiszpan Juan Huarte San Juan opublikował "Examen de ingenios para la ciencia".
W 1775 Szwajcar Johan Caspero Lavater wydał swoje " Fragmenty fizyognomiki". 

Rys. - Joan Hipolit Michon

 

Jednak zaszczytnie miano twórcy systemu badaniu pisma przypadło francuskiemu księdzu o nazwisku Joan Hipolit Michon. Wydał on w 1871 roku książki zawierającą pierwszy pełny system grafologiczny  -" La graphologie on l'art de connaitre les hommes d'apres leur ecriture". Dzieło mistrza kontynuował Julio Crepieux Jamin, autor m. innymi podręcznika - "ABC della grafologia".

Rys. - Julio Crepieux Jamin oraz strona tytułowa angielskiego wydania jednej z jego książek poświęconych badaniu pisma. 

Pismo odręczne badane jest na szereg różnych sposobów. Główna zasada opiera się na stwierdzeniu, że  żaden fałszerz nie jest w stanie podrobić pisma bez dodania swoich własnych cech indywidualnych. Podstawowymi etapami badania takiego pisma są:

Badanie porównawcze
Badanie grafoskopijne

Oba te rodzaje badań mają swoje własne metody i cele do osiągnięcia. Bardzo często konieczne jest ustalenie czy autorem danego dokumentu jest domniemana osoba. Ekspertyzę taką nazywa się grafoskopijną. Pierwszą wykorzystywaną metodą w porównywaniu pisma ręcznego była metoda kaligraficzna. Polegała ona na porównywaniu poszczególnych liter jako osobnych fragmentów. Niestety praktyka wykazała, że metoda ta jest zawodna. Zaczęto więc badać zespoły liter. Metodę tę nazwano opisową lub sygnalityczną

Pismo bada się również w celu ustalenia specyficznych cech autora. Sposób pisania może wiele powiedzieć o takich cechach autora jak: wiek, płeć, stan zdrowia.   

Wiek:
Pismo w zależności od wieku autora można podzielić na:

  • niedojrzałe - do 25 roku życia,

  • dojrzałe - 25-60 lat,

  • starcze - powyżej 65 lat.

Specyficzne cechy mogą też powiedzieć nam coś o płci osoby piszącej. I tak:

Kobiety mają tendencję do:

  • zostawiania małych odstępów między wierszami, 

  • falowania lewego marginesu, 

  • pisania arkadowego "l", "m", "y", "u", "n",

  • pisania pętlicowego "j",

  • proporcjonalnej długości znaków nad-linijnych do wielkości liter,

  • pozostawiania szerokiego prawego marginesu.

Mężczyźni zazwyczaj:

  • piszą szybciej niż kobiety, średnio  29liter/min. 

  • zostawiają równe odstępy między wierszami, 

  • mają tendencje do przesadnej długości znaków nad-linijnych, 

  • piszą "l","i", "j"  wyglądające jak laska, 

  • piszą nitkowate "n","m","w".

strona: 1, 2
Skomentuj artykuł na forum

:: Jak odczytać fałszywe dokumenty i numery VIN
:: DISCOVERY - Zbrodnie, które wstrząsnęły światem
:: Człowiek z Maree
:: Tajemnica Gatton
:: Tutoriale kryminalistyczne

:: NOWE! Puzzle

:: Przygody detektywa Maxa

:: Quiz
:: VIII Edycja Konkursu Wiedzy Kryminalistycznej im. prof. Brunona Hołysta
:: Test wiedzy o historii medycyny
:: Test wiedzy o kryminalistyce i medycynie sądowej
:: Układanka
:: Zagadki kryminalne

"Bądź uroczy dla swoich wrogów,- nic ich bardziej nie złości." - Carl Orff.


GALIEL@WEBGROUP 2005