strona: 1, 2

Rys. - William Herschel

Początki zainteresowania odciskami palców sięgają czasów starożytnych. W Babilonii wykorzystywano je aby potwierdzać transakcje handlowe. Także w starożytnych Chinach pieczętowano się odciskiem palca.  

Prekursorem metody tak naprawdę okazała się biurokracja. Otóż niejaki William Herschel, obywatel brytyjski został w roku 1877 mianowany sędzią w małym miasteczku nieopodal Kalkuty. Jednym z jego obowiązków było wypłacanie rent państwowych. Nagminnie zdarzające się wypadki podszywania się pod zmarłych rencistów, skłoniły młodego sędziego do pobierania i porównywania odciska kciuka i palca wskazującego na dokumentach.


W roku 1686, Marcello Malpighi, profesor anatomii na uniwersytecie Bolońskim opisał istnienie na opuszkach palców spiral, linii i kropek. Warstwę skóry zawierająca te informację nazywamy na cześć uczonego "warstwą Malpighi". Wysokość listewek w odniesieniu do tzw. bruzd - wacha się od 0.1 do 0.4 mm. Szerokość - 0.2 - 0.7 mm.
Jednak najczęściej kojarzone jest z daktyloskopia nazwisko Sir Francisa Galtona. Sklasyfikował on zasady daktyloskopii w wydanej w 1892 roku pozycji "Fingerprints", którą uważa się za pierwsza pełną monografię dotycząca daktyloskopii.  Zawiera ona pierwszy całkowity system klasyfikacji linii papilarnych. 

Dawniej przeszukiwaniem ogromnych kartotek z kartami daktyloskopijnymi zajmowały się rzesze pracowników. Obecnie dzięki informatyzacji czas szukania skrócił się niewiarygodnie szybko.

<< Rys. - Strona tytułowa książki F. Galtona - "Fingerprints"

dlaczego akurat odciski palców?

Odciski palców nadają się do identyfikacji ponieważ są:

  • uniwersalne, tzn. każdy człowiek posiada określoną cechę w stopniu pozwalającym na identyfikację (no może oprócz mojej znajomej fryzjerki, której opuszki zniszczyły żrące płyny do tzw. „trwałej”);

  • unikatowe, tzn. dwie osoby nie mają identycznej charakterystyki odciska palca;

  • trwałe, tzn. nie zmieniają się w czasie w stopniu uniemożliwiającym identyfikację; 

  • określone, tzn. dają się opisać w sposób ilościowy.

Do celów identyfikacyjnych wykorzystuje się:

  • ogólny wzór linii papilarnych;

  • nieregularny kształt ich krawędzi;

  • kształt i rozmieszczenie porów;

  • tzw. minuncje - czyli charakterystyczne cechy budowy w postaci początków linii, oczek, rozwidleń kropek itp. 

Większość systemów techniki daktyloskopijnej polega na klasyfikacji grzbietów i bruzd wzoru odcisku linii papilarnych wg specyficznych drobnych szczegółów. Linie papilarne tworzą układy które możemy poklasyfikować według części centralnej i występowania tzw. delty, czyli elementu wzoru papilarnego przypominającego deltę rzeki.

Podstawowe typy linii papilarnych to wzory:

W kolejności: łukowy, pętlicowy i wirowy. Wzory pętlicowe możemy podzielić jeszcze na pętlicowy lewy i pętlicowy prawy.  A to jeszcze nie wszystko. Tutaj możecie zobaczyć jeszcze dokładniejszy podział zaproponowany przez Włodzimierza Gutenkunsta.  

Centrum wzoru linii nazywamy  terminem wewnętrznym, deltę - terminem zewnętrznym, zaś linię łączącą je - linią Galtona

Nie tylko ludzie posiadają odciski palców. Poniżej możemy zobaczyć porównanie odciska ludzkiego i szympansa. 

strona: 1, 2
Skomentuj artykuł na forum
:: Jak odczytać fałszywe dokumenty i numery VIN
:: DISCOVERY - Zbrodnie, które wstrząsnęły światem
:: Człowiek z Maree
:: Tajemnica Gatton
:: Tutoriale kryminalistyczne

:: NOWE! Puzzle

:: Przygody detektywa Maxa

:: Quiz
:: VIII Edycja Konkursu Wiedzy Kryminalistycznej im. prof. Brunona Hołysta
:: Test wiedzy o historii medycyny
:: Test wiedzy o kryminalistyce i medycynie sądowej
:: Układanka
:: Zagadki kryminalne

"Jeśli coś poszło źle, to na pewno był ktoś, kto mówił, że tak będzie. " - Prawo Evansa i Bjorna


GALIEL@WEBGROUP 2005